همراه ما باشید

دو «تهدید» آشکار که ناباورانه «فرصت» خوانده می‌شوند!

دو «تهدید» آشکار که ناباورانه «فرصت» خوانده می‌شوند!

محمدرضا جلایی‌پور

غلامعلی حداد عادل گفته است: «نارضایتی کنونی جامعه برای جریان اسلام‌گرا در انتخابات پیش رو یک فرصت است» و احمد زیدآبادی (در نشست اخیر حزب کارگزاران) هم گفته است: «فشار خارجی فرصتی برای تحول‌خواهان برای گرفتن امتیاز از نظام است». 

اما هر دو نه تنها فرصت نیست، که تهدید است. اولی (نارضایتی عمومی و عوامل افزاینده‌ی آن) برای اصولگرایان فرصت نیست، چون نارضایتی عمومیِ بیشتر، منجر به افزایش ناامیدان از اصلاح و بریدگان از ساختار سیاسی و کاهش مشارکت در انتخابات می‌شود و نه افزایش حامیان اصولگرایان. دومی (فشار خارجی) هم فرصت نیست چون هم بنیه‌ی اقتصادی و مدنی جامعه‌ی ایران و هم توان حل مساله‌ی نهادهای حکمرانی را کاهش می‌دهد. برای تامین منافع ملی ایران و بهبود زندگی ایرانیان هم به جامعه‌ی قوی‌تر و کاهش فقر نیاز داریم و هم به نهادهای حکمرانیِ تواناتر در حل مسائل ملی. به تعبیر دیگر برای خیر همگانی ایرانیان هم به جامعه‌ی تواناتر نیاز داریم و هم به دولت توانا و کاراتر. افزودن نارضایتی و فشار خارجی (چه از جنس تحریم اقتصادی و چه جنگ رسانه‌ای و روانی و چه تهدید نظامی) به هر دو لطمه می‌زند. اتفاقا درست برعکس، افزودن نارضایتی نه به نفع اصولگرایان که به نفع ایران‌ستیزان، و افزایش فشار خارجی نه به نفع تحول‌خواهان و اصلاح‌طلبان که به نفع اقتدارگرایان و حامیان اندک‌سالاری تمام می‌شود. هم اصول‌گرایان و هم تحول‌خواهان اگر صادقانه دغدغه‌ی ایران و رنج ایرانیان را دارند شایسته‌است عوامل افزاینده‌ی نارضایتی و فشار خارجی را  تهدید ببینند و نه فرصت.  

درباره نویسنده

امید کرمانی‌ها مشاهده تمام مطالب

ثبت دیدگاه