همراه ما باشید

کاوش بررسی می‌کند؛

قالیباف می‌ترسد این‌بار قربانی جلیلی شود؟

قالیباف می‌ترسد این‌بار قربانی جلیلی شود؟

همزمان با قطعی بودن حضور سعید جلیلی در انتخابات مجلس یازدهم، ابهام بیشتری در مورد تصمیم قالیباف ایجاد شده است. این احتمال وجود دارد که حضور جلیلی، قالیباف را نگران تکرار داستان سال 96 و 84 کرده باشد.

به گزارش پایگاه خبری کاوش، تا پیش از آغاز ثبت نام داوطلبان انتخابات مجلس یازدهم، اخبار ضد و نقیض از آمدن و نیامدن چهره‌های شاخص جریان اصولگرایی به میدان انتخابات کم نبود. هر روز خبر آمدن کسانی و نیامدن کسانی دیگر منتشر و روز دیگر اخبار وارونه می‌شد.

اما اکنون زمانی رسیده است که دیگر نمی‌تواند در پس پرده و باقی ماند و فعالیت پنهانی را پی گرفت، زیرا هرکس که مردن میدان است با باید پا در گود انتخابات بگذارد.  به نظر میرسد برخی کسانی که تاکنون دعوت می‌شدند و رد می‌کردند، به قصد بازار گرمی بوده است و اشخاصی که می‌گفتند قصد شرکت ندارند و دیگران باور نمی‌کردند، راست می‌گفتند.

حال که اخبار نیامدن حداد و لاریجانی و باهنر قطعی شده، گویا خبر نیامدن جلیلی غلط از آب در آمده است. شاید هم درستی همین اخبار بوده، که خودداری جلیلی را وارونه کرده است. به نظر می‌رسد که شرکت سعید جلیلی در انتخابات قطعی است و در روزهای باقی مانده باید منتظر ورود او به وزارت کشور، آن هم سوار بر پراید معروف! باشیم.

روشن است که این حضور جلیلی در انتخابات چندان خشک و خالی هم نخواهد بود، سرلیستی بالای فهرست گام دوم او و ریاست مجلس گام سومش خواهد بود. اصلا تمام کشمکش حضور جلیلی نیز چیزی جز این هدف نبود و اکنون نیز این مسیر را هموار می‌بیند.

برخلاف جلیلی، اما چهره‌ دیگری هست که هنوز در آمدنش ابهاماتی وجود دارد. قالیباف تنها کسی است که هنوز تکلیف رد و قبول نمایندگی برایش مشخص نیست. به نظر می‎رسد که او در شرایط بغرنجی قرار دارد که حضور جلیلی نیز ان را پیچیده کرده تر است. روشن است، وی که سال‌ها قبای ریاست‌جمهوری به تن خود اندازه کرده است، به صندلی ساده نمایندگی آن هم در نیم دایره صحن مجلس رضایت نمی‌دهد و کمینه توقعش، اریکه ریاست هرم سبز است.

اما قالیباف نگرانی‌هایی جدی در این مورد دارد. نخست اینکه سعید جلیلی نیز با همین هدف پای به عرصه نهاده و شهردار اسبق تهران در این زمینه بی رقیب نیست. مهم‌تر اینکه ظاهر جلیلی تنها نامزد اصلح پایداری‌ها نبوده و دیگران نیز از حضور وی در انتخابات استقبال کرده‌اند. به نظر می‌رسد این نه رقابت، که استقبال اصولگرایان از ثبت نام جلیلی است، که قالیباف را به تردید درانداخته است.

نگرانی قالیباف چندان هم بی مورد نیست، چراکه وی پیش از این نیز در چنین وضعیتی قرار گرفته است. او که حضورش در انتخابات همواره از سوی اصولگرایان مورد استقبال واقع شده اما هیچ وقت گزینه نخست آنان نبوده است. در واقع سردار از این نگران است که مانند سال 96 و 84 بازهم گزینه نخست نباشد و به رغم حمایت آغازین در نهایت از وی بخواهند که جایش را به دیگری واگذار کند.

البته این نگرانی کوچکتر فرمانده است، پیچیدگی اصلی برای او مربوط ابهامش درباره شرایط پس از برگزاری انتخابات و ورود به مجلس است. شاید وی نگران این باشد که پس از ورود به مجلس، نمایندگان حاضر که احتمالا اکثریتی از یاران هم جناح وی هستند، ممکن است یکباره پشت او را خالی کنند و جلیلی را از پله‌های جایگاه هیئت رئیسه به سوی صندلی های کف صحن بفرستند. در این صورت دیگر تفاوتی ندارد که قالیباف چه به دست آورد، هرچه باشد راضی‌اش نخواهد کرد، آن هم در شرایطی که در مجلس گرفتار شده و دیگر راه پیش و پسی برایش نمانده است. چنین رخدادی حتی می‌تواند پایان سیاسی فرمانده باشد.

حال باید دید که ایا قالیباف می‌تواند از اصولگرایان تضمینی برای خود بگیرد یا دست کن دل به دریا زده و با جلیلی وارد رقابت شود؟ یا اینکه ترجیح می‌دهد از این چالش دوری کرده و انرژی و اعتبار خود را برای روز مطمئن‌تری حفظ کند؟ تا یافتن پاسخ این پرسش‌ها زمان زیادی باقی نمانده است!

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه