همراه ما باشید

کاوش گزارش می‌دهد؛

این بارهم باد هوای تهران را صاف کرد، اما ...

این بارهم باد هوای تهران را صاف کرد، اما ...

پس از چند روز وضعیت ناسالم، سرانجام با وزش باد آلودگی شدید هوا کمی کاهش یافت، اما پرسش اینجاست که بازی آلودگی و باد وباران چه هنگام پایان خواهد یافت.

به گزارش پایگاه خبری کاوش، سرانجام در شهر تهران بادی وزیدن گرفت و آلودگی هوا را کمی کاهش داد. باد یا باران و برف تنها چیزهایی هستند، که ابزار برطرف کردن آلودگی هوای تهران به شمار می‌روند. هیچ تفاوتی هم ندارد، که دولت و شورای شهر از کدام گروه و دسته و یا شهردار از کدام جناح است. همه آنها در شرایط آلودگی شدید، تنها چند کار کلیشه‌ای مانند تعطیلی مدارس و دانشگاه‌ها و یا اجرای طرح زوج و فرد از درب منازل را انجام می‌دهند و هنگامیکه هیچ یک از این‌ها به جایی نمی‌رسد، از شهروندان خواهش می‌کنند که آنها نیز مانند مسئولان برای وزیدن باد یا بارش باران و برف دست به دعا بردارند و شبانگاهان نیز با تماشای اخبار رسانه ملی، چشم به دهان کارشناسان هواشناسی بدوزند.

شهردار کنونی نیز از قاعده مستثنی نبوده و به همین میزان نیز بسنده کرده است. تنها چیزی که پیروز حناچی به طرح‌های مبارزه با الودگی هوا افزوده است، همان دوچرخه سواری نمادین بود، که ظاهرا از خانه تا محل کار انجام گرفت. شهردار با این حرکت قصد تشویق شهروندان به استفاده از وسایل حمل و نقل بی موتور برای کمک به هوای پاک را دارد، اما این روش نیز به نتیجه نرسید.

گویا آغاز به کار شرکت کرایه دوچرخه هوشمند، بی دود از تابستان امسال نیز کمکی به کاهش آلودگی هوا نکرده و تبلیغات شهرداری در این مورد بسیار اغراق آمیز بوده است. البته از همان آغاز نیز روشن بود که بیدود، دست‌کم در زمینه آلودگی کار از پیش نخواهد برد، زیرا عملکرد این شرکت نشان می‌داد، که به دنبال به دست آوردن بیشینه سود از کرایه دوچرخه است، در حالی که برای تشویق شهرواندان به چنین فرهنگی باید سودجویی را تا حد امکان کنار گذاشت.

مساله مشترک دیگری که هنگام آلودگی هوا پیش می‌آید، اظهارات پی در پی و تکراری مسئولان درباره لزوم برنامه‌ریزی و اجرای یک طرح جامع و فراگیر برای حا مشکل ترافیک و آلودگی هواست، اما اینکه چنین طرحی چه موقع و به وسیله چه کسی اجرا خواهد شد، هیچ‌گاه روشن والبته روشن است که این اظهارات، دقیقا با وزش نخستین باد یا باراش نخستین باران، بر باد و بر آب می‌روند، گویی که هیچ گاه هوای آلوده‌ای بوده است و نه برنامه‌ای برای برطرف کردن آن!

در این شرایط مشکلات نیز کم نیستند. در واقع مشکلات به اندازه‌ای زیاد و درهم تنیده هستند که حل آنها غیر ممکن می‌نماید. مسئولیت برخورد و برنامه‌ریزی برای آلودگی هوا نه تنها بر عهده یک نهاد واحد نیست، بلکه متولیان این امر به اندازه‌ای پرشمارند که در مواقع بحران هیچ کدام زیر بار مشکلات نرفته و مسایل را به گردن دیگران می‌اندازند. از هماهنگی میان این سازمان‌ها هم که دیگر چیزی نگوییم بهتر است.

مورد بارز این مساله ارتباط دو نهاد سازمان محیط زیست و شهرداری تهران با مشکل آلودگی هواست، که هیچ گاه نسبت آنها با یکدیگر و با آلودگی هوا برای خودشان و جامعه حل نشد.

مشکلاتی مانند بنزین بی کیفیت، خودروها فرسوده و غیراستاندارد، ضعف شدید حمل و نقل عمومی و ناتوانی در فرهنگ سازی برای شهروندان، تنها بخشی از مسایلی هستند که تا کنون هیچ تمهیدی برای آنها اندیشیده نشده است، اما با این همه باید پذیرفت که خل مشکل آلودگی هوا نیاز به تمرکز کافی بر روی این موضوع و همچنین در اختیار داشتن منابع مالی گسترده‌ای دارد، که در شرایط سیاسی و اقتصادی کنونی کشور بسیار دور از دسترس است، در واقع باید پذیرفت که برطرف کردن آلودگی هوا در حال حاضر اولویت سیاسی و اقتصادی کشورمان به شمار نمی‌رود، پس در نهایت باید تا تغییر اوضاع، تنها به باد و باران برای کاهش آلودگی هوا دب ببندیم.

درباره نویسنده

ثبت دیدگاه