همراه ما باشید

کاوش بررسی می‌کند؛

نیک و بد ریاست‌جمهوری ظریف

نیک و بد ریاست‌جمهوری ظریف

درپی انتشار برخی نظرسنجی‌ها و قرار گرفتن ظریف در میان 2 یا 3 نفر نخست در فهرست محبوب‌ترین افراد کشور، گمانه‌زنی‌ها در مورد امکان ریاست جمهوری وی قوت گرفته است، اما حضور ظریف در جایگاه رئیس جمهور چه مزایا و معایبی دارد؟

به گزارش پایگاه خبری کاوش، در پی انتشار نتایج چند نظرسنجی درباره شخصیت‌های و چهره‌های محبوب در میان شهروندان ایرانی و حضور «محمدجواد ظریف»، وزیر کنونی امور خارجه در میان 2 یا 3 نفر بالای فهرست محبوب‌ترین اشخاص، گمانه‌هایی مطرح شد که شخصی با این سطح از محبوبیت می‌توان گزینه شایسته و با بخت بالایی برای ریاست جمهوری باشد.

از این رو امکان شرکت جستن ظریف در انتخابات سیزدهمین دوره ریاست‌جمهوری توسط برخی صاحب‌نظران و رسانه‌ها مورد بررسی قرار گرفت، اما وزیر امور خارجه با رد چنین احتملاتی، تصریح کرد که به هیچ روی قصد شرکت در انتخابات ریاست جمهوری را نداشته و در پایان دوران وزارتش، یا در خانه و در کنار همسر و فرزندانش خواهد بود و یا در دانشگاه مشغول تدریس است.

البته به نظر می‌رسد که محبوبیت ظریف در نظرسنجی‌ها آنچنان وسوسه انگیز بوده است که برخی از اصلاح‌طلبان گوششان به اظهارات ظریف بدهکار نبوده و قصد ندارند تا اجازه بازنشستگی وی از میدان سیاست را صادر کنند. برای همین در حال رایزنی‌های مصرانه و بسیار جدی با وزیر امور خارجه هستند تا وی را به دورخیز کردن برای صندلی نخست پاستور تشویق کنند.

شهاب‌ طباطبایی، عضو شورای مرکزی و سخنگوی حزب ندای ایرانیان که با ظریف ارتباط نزدیکی دارد، هرچند احتمال حضور وزیر خندان امور خارجه را در انتخابات ریاست جمهوری 1400 کم می‌داند، اما هم‌زمان این امکان رابه صورت کامل نیز نفی نمی‌کند.

وی با اشاره به اینکه ظریف همیشه در نظرسنجی‌ها دوم یا سوم بوده است، اظهار می‌کند: ممکن است آقای دکتر ظریف هم جزء گزینه هایی باشد که اصلاح طلبان به آنها فکر می کنند.

هرچند که اخبار دقیقی در این زمینه وجود ندارد، اما برخی منابع خبر می‌دهند که ظریف نیز تا اندازه‌ای به انجام این کار ترغیب شده و حضور در این عرصه را با شرط و شروطی پذیرفته است.

اما حضور ظریف در قامت یک رئیس جمهور تا چه اندازه ممکن است، چه مزایا و معایبی می‌تواند داشته باشد؟

 

ظریف فراجناحی است

 

نخستین امتیاز ظریف در عرصه‌های همچون انتخابات ریاست‌جمهوری، فراجناحی بودن وی است. ممکن است برخی بر این باور باشند که وی یک چهره اصلاح‌طلب است، اما واقعیت چیز دیگری است. ظریف تنها با اصلاح طلبان هم‌نشینی بیشتری دارد. در واقع یک دیپلمات به صورت عمومی جهت‌گیری سیاسی خاصی ندارد و تنها از منظر حرفه‌ای و تخصصی به مسایل نگاه می‌کند. شاید یکی از دلایل محبوبیت عمومی وی و همچنین حمایت چهره‌هایی همچون سرلشکر قاسم سلیمانی از او نیز همین باشد.

با چنین اوصافی امکان بسیار بالایی وجود دارد که هم اعتدالیون و اصلاح‌طلبان و هم طیف اصولگرایان معتدل و نزدیکان علی لاریجانی نیز از وی برای حمایت کنند و درپی آن ائتلاف و اجماعی عمومی برسر نامزدی ظریف ایجاد شود. درست شبیه چیزی که در سال‌های 92 و 96 برای روحانی رخ داد و نتایج مثبتی نیز برای او به همراه  داشت. مردم و افکار عمومی نیز به دلیل اینکه از وی چهره‌ای وابسته در ذهن ندارند با آسودگی بیشتری آرای خود به سود وی در صندوق خواهند ریخت.

 

دیپلمات‌ها همچنان در خط مقدم‌اند!

 

مزیت دیگر ظریف این است که با توجه به شرایط کشور و مسایل بین‌المللی موجود، ایران هنوز به یک دیپلماسی و فعال در عرصه جهانی و مجامع گوناگون نیاز دارد. به بیان دیگر در سال‌های آینده نیز دیپلمات‌ها همچنان در خط مقدم سیاست کشور حضور خواهند داشت و در چنین شرایطی به قدرت رسیدن رئیس جمهور که خود تجربه فراوان و گرانبهایی در سطح نخست دیپلماسی کشور دارد و دیپلماتی کارکشته است و هم در سطح بین‌المللی و حتی افکار عمومی جهانی چهره‌ای آشنا و شناخته شده است، می تواند آثار مثبتی برای کشور به همراه داشته باشد.

 

سیاست خارجه فعال، خوب، اما ناکافی

 

اما این ویژگی معایبی نیز ایجاد می‌کند. ظریف همه عمر سیاسی خود را در قالب یک دیپلمات سپری کرده است و جز این تخصص دیگری ندارد. در واقع ظریف هیچگاه بیرون از دستگاه دیپلماسی سیاست و اقتصاد را تجربه نکرده است. بنابراین هرچند سیاست خارجه فعال و قدرتمند در سال‌های آینده برای ایران ضرورت دارد، اما در شرایط فشار و تحریم بین‌المللی توان اداره کشور، کنترل عرصه سیاست داخلی و سامان‌دهی به اقتصاد ملی نیز اولویتی کمتر از سیاست خارجه ندارد و به نوعی پیش‌نیاز آن نیزبه شمار می‌آید.

شاید گفته شود که چنین کمبودی را می‌تواند با تشکیل دادن یک کابینه توانمند و متخصص و همچنین بهره‌گیری از مشاوران باتجربه و کارآمد حل کرد، که ممکن است سخن درستی نیز باشد، اما تصمیم‌گیرنده نهایی همواره خود رئیس جمهور است و اینجاست که مزیت یک فرد مدیر، باتجربه، کارکشته و آشنا به امور جاری مملکت نسبت به دیگران روشن می‌شود.

 

هر گردی گردو نمی‌شود

 

ممکن است ظریف محبوب باشد، اما هر شخص محبوبی امکان رئیس‌جمهور شدن ندارد. در واقع ممکن است که مردم شخصی را همان‌گونه که هست دوست داشته باشند، اما هنگامی که سخن از ریاست جمهوری به میان می‌آید، نظر متفاوتی درباره آن شخص داشته باشند. این نظرسنجی‌ها نیز درباره افراد محبوب برگزار شده‌اند نه کسانی که بخت ریاست جمهوری دارند.

از سوی دیگر تا انتخابات ریاست جمهوری هنوز زمان بلندی باقی‌ست و احتمال هر گونه کاهش یا افزایش محبوبیتی تا آن هنگام وجود دارد.

نکته دیکر این است که نظرسنجی‌ها و محبوبیت‌ها بسیار حساس هستند و ممکن است با یک اظهار نظر کوچک یا رفتار جزئی و ... به کلی دگرگون شوند، به ویژه در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری که همه رقبا زیر ذره‌بین رسانه‌ها و افکار عمومی قرار دارند.

حال باید دید که کار ظریف با اصلاح‌طلبان و انتخابات ریاست جمهوری در ماه‌های آینده و به ویژه پس از انتخابات مجلس به کجا خواهد انجامید.  

درباره نویسنده

علیرضا حسینی مشاهده تمام مطالب

ثبت دیدگاه